Patryk Bajer == Bayger

Ubucentrum.net opublikowało właśnie opis programu gBlip. Zainteresowanych zapraszam do lektury:

Ubucentrum.net: Instalacja gBlip – klienta serwisu Blip dla Linuksa

Tym wpisem chciałem zainaugurować serię wpisów poświęconych alternatywnym rozwiązaniom w środowisku Linux.

Wreszcie weekend, czyli chwila wolnego czasu dla siebie. Postanowiłem wykorzystać ją na coś nowego w temacie Linuksa. Znudzony nieco dystrybucjami dla tzw. użytkowników niezaawansowanych postanowiłem postawić sobie starego dobrego Debiana Lenny i skonfigurować go do pracy pod X’ami. Chciałem jednakże uniknąć używania nieco ciężkawego środowiska Gnome (które lubię de facto) i spróbować czegoś nowego.
Od jakiegoś czasu przez sieć przewijają się wiadomości o menadżerze okien o wdzięcznej nazwie Awesome. Okazuje się, że jest już nawet wersja 3 tegoż menadżera. Jednakże wiedziony wrodzonym lenistwem (jest to pewien paradoks) postanowiłem użyć Awesome w wersji dostępnej w repozytorium Debian Lenny. Zainstalowałem zatem wersję 2.3.3.

Pierwsze wrażenia

Pierwsza myśli jaka mi przyszła tuż po odpaleniu X’ów sterowanych Awesome była: “no i co teraz?” Surowość tego menadżera może na początku przerazić. Dodatkowo miałem jeszcze wtedy nieskonfigurowane tło pulpitu i ekran straszył standardowym wzorkiem X’owym (siateczka czarno-biała). Innymi słowy wizualna masakra. Pierwsze co zrobiłem wtedy to próbowałem odpalić terminal. Po kilku próbach udało się to zrobić przez kombinację klawiszy Mod4 + Enter (gdzie Mod4 to nic innego jak klawisz z flagą Windows). Tak, od tego momentu właściwie wszystko poszło z górki.

Sterowanie

Pierwsze co należy zrobić to zaznajomić się ze skrótami klawiszowymi, które są dostępne w instrukcji czyli man awesome. Okazało się, że nie taki diabeł straszny. Wirtualne pulpity (w terminologii Awesome to tagi) dostępne są pod skrótami Mod4 + cyfra (1-9), czyli najprościej jak sobie mogę wyobrazić. Wyświetlenie instrukcji do wskazanego programu to Mod4 + F1 po czym należy wpisać poszukiwane hasło w man (np. awesome). Natomiast, uruchomienie dowolnego programu to Mod4 + F2 i tutaj należy wpisać nazwę programu. Połączenie się przez SSH do dowolnego serwera wykonuje się poprzez Mod4 + F3 podając po tym adres serwera. Wszystko proste i na miejscu. Myszki właściwie nie trzeba używać, co jest – moim skromnym zdaniem – bardzo dużym plusem. Obsługa za pomocą 105 klawiszy to jednak nie to samo co za pomocą 3 klawiszy i kółka. Poniższa tabelka zawiera zestawienie domyślnych skrótów, których najczęściej się używa:

Tryby pulpitu

Jak łatwo zauważyć Awesome nie jest standardowym menadżerem okienek, a tzw. menadżerem kafelkowym (ang. tiling window manager). Oznacza to, że standardowo maksymalizuje on obszar roboczy okna (okno w terminologii Awesome to klient – ang. client) wykorzystując dostępną przestrzeń pulpitu. W przypadku jednego okna mamy po prostu cały pulpit zajęty tym okienkiem. Gdy uruchomimy coś jeszcze Awesowe podzieli pulpit na dwie części i będzie dzielił pulpit dalej w miarę otwierania nowych okienek. Sposób podziału ekranu i ich układania zależny jest od trybu w jakim dany pulpit pracuje. Przełączyć go można za pomocą Mod4 + Spacja (zmieni się wówczas ikonka trybu widoczna tuż za listą pulpitów). Dostępnych jest kilka trybów, których działanie najlepiej zrozumieć eksperymentując z większą ilością okienek. Mamy także dostępny tryb swobodny (ang. floating mode), który pozwala przesuwać i skalować okienka swobodnie za pomocą myszki. Przesuwanie odbywa się za pomocą lewego przycisku myszy, skalowanie natomiast za pomocą prawego. Do tego należy mieć wciśnięty klawisz Mod4. Dodatkowo w trybie kafelkowym dowolne okno można przełączyć w tryb swobodny przez Mod4 + Control + Spacja. Można zatem rzec, że Awesome obsługuje właściwie wszystkie możliwie scenariusze pracy z oknami na ekranie, jakie można sobie wyobrazić.

Dostosowywanie

W wersji 2.x Awesome dostosowuje się poprzez plik ~/.awesomerc. Nie będę go tutaj opisywał, gdyż wpis stałby się mało zjadliwy przez swoją długość. Chcę jednak zwrócić uwagę na to, że Awesome jest w pełni konfigurowalne. Można zmienić właściwie wszystko. Zaczynając od wyglądu, kolorów i ogólnie wizualnej części menadżera, po skróty klawiszowe/myszki, na konfiguracji pulpitów kończąc. Wszystko jest ładnie opisane w pomocy (man awesomerc) i naprawdę proste w konfiguracji.

Przykładowy wygląd pulpitu

Wnioski

Po dwóch dniach pracy z nowym menadżerem okien muszę przyznać, że oferuje on bardzo wygodny sposób kontrolowania środowiska X. Byłem mocno zdziwiony, że tak dobrze mi się z nim pracuje. Zakładałem, że jego surowość szybko mnie odstraszy. A tutaj taka miła niespodzianka. Myślę, że napiszę jeszcze coś na temat Awesome w kolejnych wpisach – zwłaszcza na temat jego konfiguracji, bo tutaj jest najlepsza zabawa. A póki co polecam spróbować jak działa tym wszystkim, którzy lubią dłubać w systemie. Sam zamierzam przy nim zostać na dłużej.

Strona projektu Awesome

Próbowałem wczoraj zainstalować Flash Playera 10 na czystym Debianie Lenny. Użyłem archiwum .tar.gz dostępnego na stronie Adobe. Niestety, Iceweasel (czyli Firefox) wywracał się przy wczytywaniu strony zawierającej animację Flash. W konsoli jedyna informacja jaka została wyświetlona to “segmentation fault”. Postanowiłem dojść do tego, dlaczego przeglądarka się wykłada. Okazuje się, że Flash 10 potrzebuje zainstalowanej biblioteki libcurl3. Oficjalna strona dotycząca wymagań Flash Playera milczy na ten temat. Po instalacji rzeczonej biblioteki Flash działa poprawnie.

UPDATE: zapomniałem napisać o samej instalacji (sic!). Po rozpakowaniu archiwum .tar.gz należy plik libflashplayer.so przekopiować do /usr/lib/iceweasel/plugins. Jesli takiego katalogu nie ma należy go stworzyć. Po restarcie przeglądarki powinien Flash być już obsługiwany.

Jest to jedna z pierwszych rzeczy, którą robię tuż po instalacji Ubuntu. Ponieważ działam dość dużo pod konsolą często zdarza mi się słyszeć głośne ‘beep’ z wnętrza komputera. Jest to jedna z bardziej irytujących mnie rzeczy. Na szczęście jest na ową przypadłość proste rozwiązanie.

Winowajcą takiego stanu rzeczy jest moduł jądra o nazwie pcspkr, który obsługuje systemowy głośniczek. Nie jest to co prawda źródło problemu, ale wyłączenie owego modułu uniemożliwia korzystanie z PC speakera, a co za tym idzie mamy ciszę. Jeśli chcemy wyłączyć PC speaker ad hoc wystarczy wyładować moduł komendą:

sudo rmmod pcspkr

Jeśli chcemy na zawsze pożegnać się z denerwującym dźwiękiem wpisujemy moduł pcspkr na czarną listę. Dokonujemy tego poprzez edycję pliku /etc/modprobe.d/blacklist. Dodajemy następującą linię:

blacklist pcspkr

Po restarcie systemu możemy cieszyć się ciszą.

PS. Istnieją nieco mniej ‘inwazyjne’ metody pozbycia się beepa w konsoli, ale ta jest najskuteczniejsza.

Właśnie odkryłem bardzo miłą dla oka wtyczkę dla odtwarzacza Rhythmbox, która wyświetla okładkę płyty wraz z informacjami o aktualnie wyświetlanym utworze na pulpicie. Wygląda to jak na poniższym obrazku:

Wtyczka okupuje dolną część pulpitu i można ją dość swobodnie konfigurować (położenie, wielkość, kolory). Autorem tego cuda jest Mathias Nedrebø, który udostępnił ją wszystkim poprzez repozytorium SVN.

Oto procedura instalacyjna (za stroną autora):

mkdir -p $HOME/.gnome2/rhythmbox/plugins/
cd $HOME/.gnome2/rhythmbox/plugins/
svn co http://nedrebo.org/svn/rhythmbox/desktop-art

Po powyższych czynnościach wystarczy zrestartować Rhythmboxa i uaktywnić wtyczkę w menu Edit | Plugins, gdzie się ją również konfiguruje.

UPDATE:

Ponieważ strona autora przestała działać możecie plugin zaciągnąć ode mnie:
Plugin Desktop-Art